ماه مدینه

​جاى کابل ها روى پشتم مى سوخت. داشتم فکر مى کردم «عیب نداره بالأخره بر مى گردى. مى رى اصفهان. مى رى حاج حسین رو مى بینى. سرت رو مى گیره لاى دستش، توى چشم هات نگاه مى کنه مى خنده، همه این غصه ها یادت مى ره…»  در را باز کردند، هلش دادند تو.… بیشتر »

به تنم لرزه می اندازد کلامش… می شمارد دارائی هایش را… مادری پیر….زن…سه بچه قد و نیم قد… و دیگر هیچ… الا یک پیام…پیامی به ارزش و عظمت زندگی … می لرزد دلم وقتی میگوید یقه تان را میگیرم اگر… بیشتر »